تا اطلاع ثانوی ((بانو)) تعطیل است.

دست کدوم غزل بدم  نبض دل عاشقمو؟

بعد از مدتها شارژم و سرحال. دلم می خواست اولین پست امسال را زمانی بنویسم که خوب خوبم، پس الان بهترین موقع است چون برنامه ی زندگی ام تا حدی به سامان شده است. 88 سال سردرگمی بود برایم و تکلیفم با خودم و زندگی و آنچه از او میخواهم مشخص نبود، به همین خاطر از همان لحظه ی تحویل سال دودستی یقه ی 89 را گرفتم که افسار گریخته از دستم نرود.

دلت را روبرویت گذاشتن و حساب و کتاب کردن کار آسانی نیست مخصوصا اگر مجبور باشی، از برخی چیزها که مدتها مانوست بوده اند، دست بکشی. اما خوب سختی این کار را به جان خریدم و منتظر آسانی پس از آنانم.......

بی مقدمه میرم سراغ بازی قشنگی که این روزا تو وبلاگستان راه افتاده و منم یه جورایی خودم رو دعوت کردم:

بهترین روز: انتخاب بهترین روز، تو سالی که تلخ ترین اتفاق عمرت توش افتاده باشه، کار آسونی نیست، اما خوب بهترین روز و بهترین لحظه ی امسال، نیمه شبی بود که تا سر از سجده برداشتم، کعبه رو با تمام ابهتش دیدم.

بهترین کتاب: اعتراف بزرگ این که مطالعه ی غیر درسیم امسال خیلی کم بود. چون درگیر پایایان نامه بودم، اکثر مطالعات حول، ازدواج موقت گذشت. اما انصافا بهترین کتاب، قرآن بود.  

بهترین هدیه:بهترین هدیه ها رو امسال رضا به من داد. که قشنگترینش، آپارتمان فسقلیمون بود.

بهترین سفر: با یک حساب سر انگشتی، بیشتر از نصف سال را در سفر بودم اونقدر که وقتی زنگ زدم و شرایطم رو گفتم که ببینم تکلیف نمازهام چیه، بنده ی خدا گفت:شما سفر بیش از حذر دارید، هر جا بودیدا کامل بخوانید. خلاصه که بین مشهد،تهران و قم،سعی های بسیار نمودم. سفر حج که بهترین سفر عمرم بود. سفر شیرازم که  هفته ی پیش رفتم، عالی بود.

بهترین دوست: مهربووووون همیشگی، که همیشه با اولین سلامش تمام غم و غصه های دلم پرمیکشن میرن یه جایی که نمیدونم کجاست، قایم میشن.....

بهترین غذا: قورمه سبزی ای بود، که خودم، بارنج و عشق و فراوان، برای اولین بار واسه شوهریم پختممممممممم.

بهترین فیلم: بین «تنها دوبار زندگی میکنیم» با «پرنده ی خارزار» نمیدونم کدومش رو انتخاب کنم.

بهترین پست: ندارم.

بهترین موسیقی:ملاقات با دوزخیان، همای

* به فریبا، پروا، طیبه، زری،جودی و آپاچی (که امسال حضورش خیلی کم بود در عالم وبلاگستان)و هرکسی که از این بازی خوشش اومده، پیشنهاد می کنم که تو این بازی شرکت کنند.

اگر مایل به ادامه ی این بحث هستید، ادامه ی مطلب رو حتما بخونید.

- من و شوهری  کم کم داریم آماده میشیم واسه رفتن زیر یک سقف. البته چند ماه دیگه مونده تا این اتفاق قشنگ بیفته اما خوب مقدماتش رو داریم میچینیم و خرید کردن های من شده سوژه ی خنده واسه همه. یه چیزیم تو مایه های اصحاب کهف وقتی از خواب بیدار شدن. مثلا این یک موردش: از طلا خوشم نمیاد اما عرفی است که نمیشود نادید گرفتش، به همین منظور  سرویس نسبتا ظریفی را انتخاب میکنم، قیمت را جویا می شویم، ناقابل است مثل همیشه و چون ماییم٧میلیون تومان، ظریف تری را انتخاب میکنم، می گوید 12 میلیون......و این در حالی است که من فکر میکردم با دو میلیون می شود هم سرویس خرید، هم حلقه و هم... و این داستان همچنان ادامه دارد.

- دایی کوچیکه، جمعه تولد پسرت بود. ابالفضل ۵ ساله شد. تلخ ترین و در عین حال شادترین تولدی  بود که رفته بودم. همه با دل خونین لبی خندان، برای پسر کوچولوی بانمکت آورده بودند.  کاش بودی و با شیرین زبونی هاش کیف می کردی مثل ما. وقتی شیطونی میکرد، صدای تو تو گوشم می پیچید که با لحن قشنگت میگفتی ااااااااا پسررررررررم...