از ماست که بر ماست

چند روز پیش به مناسبت وفات امام رضا (ع) روضه ای دعوت شده بودم.

مراسمش قدری با مجالس دیگر تفاوت داشت٬ سه تا خانم بودند که مراسم عزاداری را اداره

 می کردند.یک نفر ادعیه ی مربوطه را می خواند٬ دیگری مداحی و یک نفر هم به عنوان

 سخنران دعوت شده بود.قبل از اینکه سخنرانیش را شروع کند اذان گفتند٬ از دیگر خانمها

خواست که برای خواندن نماز جماعت آماده شوند٬ .با این که فتوای سایر مراجع را در این

خصوص بیان کرد٬ عکس العمل سایر مستمعین قابل توجه بود٬ حاضر نبودند  یک زن را به عنوان

 امام جماعت بپذیرند و نا رضایتی خود را به گونه های مختلف ابراز میکردند. و با بهانه ی اینکه

ما که کاملا این خانم را نمی شناسیم و از کجا بدانیم که سایر شرایط امام جماعت را دارد از

خواندن نماز جماعت سر باز زدند. و نتیجه این شد که جز چند صف کوتاه بقیه نمازشان را به

صورت فردی خواندند.

درست است که  دقت در انتخاب امام جماعت امری عقلایی و لازم است اما در بسیاری از

موارد مرد بودن٬ جوازی است برای دارا بودن سایر شرایط٬ و کمتر صلاحیتش زیر سوال میرود.

راستی وقتی زنان در میان خود زنان پذیرفته نیستند٬ چطور می شود اتنظار داشت که دیگران

 زنان را باور کنند و وقتی که پذیرش یک زن به عنوان امام جماعت با سختی روبروست٬ بحث

 برای مسایل بزرگتر و مهمتر مانند تقلید زنان از مرجعیت زن نیاز به بستر سازی زیادی در درجه

 اول در میان خود زنان دارد .